Sana malaman mo, Maricon, na ang iyong halik habang umuulan ay tila apoy sa aking bilat, hindi ko na kayang itago ang aking libog, kailangan na talagang humarap sa ating katotohanan!
Minsan naiisip ko, kaya ba tayong magpigil kahit ang puday mo ay sumisigaw ng tawag ng libog, hindi ba’t dapat lang tayong magtapat sa ating takot?
Tita, sa bawat kwento natin sa ilalim ng mga bituin, hindi ko maalis ang libog na bumabalot sa aking isipan, at ang kiki mo’y nagmula sa aking mga pangarap!
Itaga mo sa bato, sadyang libog ang namumuhay sa atin! Yombot, kaya ba tayong labanan ang nararamdamang ito sa isa’t isa?
Hindi mo alam kung gaano kalalim ang libog at pagnanasa sa aking puday, habang ako’y nag-iisip kung paano kita maipapasa-damdamin sa kabila ng mga sagabal, Sherwin?
Bakit Sa Bawat Pagtitig Mo Sa Akin, Libog Ang Nararamdaman Ko Bilang Tayo’y Nagsasalo Sa Itaas Ng Takot At Silaw ng Kiki Mo?
